Το 1923 ο Ταιλανδος Nor Suwadenuan μετακόμισε με την πενταμελή οικογένειά του στην πόλη Udon Thani της βόρειας Ταιλάνδης για να εργαστεί στους ορυζώνες της περιοχής. Ύστερα από ένα κουραστικό ταξίδι η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο δεύτερο όροφο ενός ξύλινου σπιτιού στην άκρη της μικρής πόλης. Το πρώτο βράδυ όπως ήταν φυσικό όλη η οικογένεια έπεσε εξουθενωμένη για ύπνο. Read More... | 2777 bytes more | Comments?

Εποχή χειμώνας,ώρα περίπου δύο τα ξημερώματα.Η βροχή δυσκολεύουν τον οδηγο του αυτοκινήτου που ταξιδεύει για ενα ορείνο χωριό.Μετά από ένα μικρό εκκλησάκι ακουλουθεί ένα γεφύρι με το ποτάμι που λόγω των καιρικών συνθηκών έχει φουσκώσει.
Ο οδηγός περνώντας βλέπει στην άκρη του δρόμου μια νεαρή κοπέλα με γαλήνιο βλεμα και ντυμένη με ένα λευκό λεπτό φόρεμα ενώ δεν φοράει παπούτσια.Read More... | 2616 bytes more | Comments?

Αυτήν την ιστορία μου την διηγήθηκε ένας φίλος μου χτες. Του συνέβη περίπου 5 χρόνια πριν.

Λοιπόν, ήταν ένα βράδυ και ο φίλος μου κοιμόταν στο δωμάτιό του. Ξαφνικά νιώθει κάτι σαν να τον χαιδεύει από την μία πλευρα. Πετάγεται από τον ύπνο καο βλέπει ένα άσπρο πράγμα, σαν φάντασμα, με δύο τρύπες σαν μάτια. όχι όμως όπως τα καρτούν. Και μου λέει ο φίλος μου. "Αν με γέλαγαν τα μάτια μου μετά από 2-3 δευτερόλεπτα θα εξαφανιζόταν, και αν ήταν κάποιος εκει θα μου απαντούσε." Και κάθησε και κοιτούσε αυτό το πράγμα, και αυτό το πράγμα κοιτούσε τον φίλο μου, για 1 λεπτό περίπου. Ο φίλος μου είχε μείνει άφωνος δεν ήξερε τι να κάνει! Μετά από 1 λεπτό αυτό το "πράγμα" εξαφανίστηκε απλά. Read More... | 1 comment

Το περιστατικό αυτό έγινε σε ένα φίλο μου όταν παραθέριζε στο χωρίο του στην Βόρεια Ελλάδα πρίν απο δέκα περίπου χρόνια. Το δωμάτιο του ήταν στο τέλος του διαδρόμου και πάντα άφηνε την πόρτα μισάνοικτη για να μπαίνει λίγο φώς. Ένα βράδυ είδε μια ανθρώπινη σκιά να κινήται στο δωμάτιο του μικρότερου αδελφού του και να μπαίνει μέσα απο την επίσης μσάνοικτη πόρτα. Read More... | 3001 bytes more | Comments?

Τα παρακάτω είναι εμπειρία που έζησα ο ίδιος.

Ένα βράδυ καθώς γύριζα σπίτι γύρω στις 02:30 μπήκα στην είσοδο της πολυκατικίας μου, η οποία μοιάζει με στοά και άρχησα να ανεβαίνω τα σκαλιά για το ασανσερ. Εκεί δίπλα υπάρχει και το φως και καταλαβαίνετε πως μέχρι να τα ανεβει κανεις υπάρχει απόλυτο σκοτάδι. Τι στιγμή που πάω να ανάψω το φώς ακούω κάποιον να μου λέει "γεια", γυρνάω εντρομος λοιπόν και ανάβω το φως και βλέπω μία αντρική φιγούρα και κουτάκια μπίρας δίπλα του. Ο τύπος καθόταν στα ακριβώς απέναντι σκαλιά τα οποία οδηγούν στη διπλανή πολυκατοικία. Απαντώ ταραγμένος "γειά" και στη συνέχεια με ρωτάει "έχει κόσμο έξώ?" απάντώ ειρωνικά "χαμός" και εκείνη τη στιγμή μπαίνει στην πολυκατοικία ο κολλητός μου με τον οποίο συγκατοικούμε και μου λέει "χαμός γινεται έξω ε?" απαντώ "τι λες τώρα ρε?" και μου λέει "ξεκόλλα ανέβα". Όπως ανεβαίναμε τα σκαλιά του λέω καλά ρε μα**κα δεν είδες τον άλλο τον αλκοολικό? και γυρναμε μαζί και δεν υπήρχε ούτε ο τύπος με τις μπίρες ούτε τα κουτάκια, εκείνη τη στιγμή πάγωσα και του εξήγησα το περιστατικό. Αυτός δε με πίστευε καθόλου και με παρότρινε να σταματήσω να βλέπω LOST! Καθώς μπαίνουμε στον ασανσερ ακούμε ένα μεταλλικό θόρυβο και βγαίνουμε να δούμε τι συμβαίνει. Με το που ανοίγουμε την πόρτα του ασανσερ βλέπουμε ένα κουτάκι μπίρας να κατρακιλάει από τα σκαλιά της πολυκατικίας μας αυτή τη φορά.
Από τότε δε ξαναείδα αυτό τον άνθρωπο και ακόμα δε με πιστεύει ο κολλητός μου

Τα συμπεράσματα δικά σας.Read More... | 1 comment